We zijn niet meer de machtigsten der aarde.
We leven hier met ons land (nog) in een vrije en welvarende samenleving. Zo ook een aantal andere landen in de wereld die democratisch functioneren waaronder de Verenigde Staten als grootste. Ik noem al die landen het vrije Westen.
Gedurende lange tijd hebben wij, het vrije Westen, geheerst over de wereld. We (onze leiders) hebben andere volkeren gekoloniseerd en uitgebuit. We hebben, mede daardoor, een enorme welvaart en kennis opgebouwd.
Vandaag zijn een pak niet Westerse landen machtiger geworden. Mede doordat het Westen veel van onze producten door hen liet maken. China kende een enorme groei, ook India is een grote speler geworden. Afrika wordt ook meer en meer zelfbewust. En Arabische landen zijn gigantisch rijk geworden met de verkoop aan het Westen van hun olie.
Tot voor kort waren veel van die landen afhankelijk van ons voor hun ontwikkeling. En wij gebruikten veel lageloonlanden voor ons eigen profijt.
Nu is die tijd stilaan voorbij!
Onze democratie in gevaar
Op politiek vlak zijn er in de wereld, heel ruw uitgedrukt, 2 blokken.
Het Westerse blok waar wij toe behoren, staat (tot nog toe) voor vrijheid en democratie. Dat zijn o.a. Europa, De Verenigde Staten, Canada, Australië, Japan, het Verenigd Koninkrijk, Ierland, IJsland, een aantal Afrikaanse landen, …
En er is een blok waar de machthebbers een autoritair tot een meedogenloos wreed beleid van onderdrukking voeren, o.a. China, Rusland, Wit-Rusland, Iran, Saoedi-Arabië, Qatar, Afghanistan, Syrië, Myanmar, Noord-Korea, een aantal Afrikaanse landen, …
Ook in Europa en omgeving zijn er landen waarvan de huidige machthebbers zich niet zo democratisch opstellen: Turkije, Hongarije, Slovakije, …
Met de inval van Rusland in Oekraïne zijn die verschillen meer op scherp komen staan.
Veel landen voelen zich niet meer alleen afhankelijk van ons. Zij of hun machthebbers willen zelf kiezen bij wie ze aansluiten. Bij het vrije Westen of het autoritaire blok. Of ze kiezen voor beide.
Voor onze verdediging konden we tot nog toe rekenen op de Verenigde Staten om ons bij te staan. Maar ook die gerustheid valt weg. Europa zal het meer zelf moeten zien te redden. Een ding staat rotsvast, wij, het vrije Westen, hebben het niet meer alleen voor het zeggen.
De tijd dat de wereld aan onze voeten lag is voorbij!
Wantrouwen in de politiek. En niet alleen bij ons!
Bovendien kampt het hele vrije Westen met wantrouwen in de politiek. Dat is niet alleen in ons land. Er is veel polarisatie, wereldwijd, die heel hard gevoed wordt door fakenews en complottheorieën o.a. vanuit autoritaire landen. Zo proberen zij onze samenleving te ontwrichten om zelf meer macht te krijgen. En wij dreigen onze democratie overboord te gooien doordat veel mensen kiezen voor extreme politici.
In De Verenigde Staten, het machtigste land van het vrije Westen, kwam in 2016 Donald Trump aan de macht. Een man die lak heeft aan democratie en menselijkheid. Voor hem is vooral macht en zijn eigen agenda belangrijk en daar zijn voor hem en zijn medestanders alle mogelijke middelen goed voor. Tijdens zijn bewind waren er erg veel rellen en protesten omdat hij mensen tegen elkaar opzet. Met als triest toppunt de bestorming van het Capitool op 6 januari 2021. Door de aanhangers van Trump, die hij voortdurend misleidde en ophitste met zijn leugens.
Andere uitdagingen
Naast die ‘machtsevoluties’ zijn er tal van andere uitdagingen. Met op kop het gigantische klimaatprobleem.
Ook ons leefmilieu staat onder druk ten gevolge van de sterke industrialisatie. En we kampen met allerlei beschavingsziekten, mentaal onwel voelen, zelfdodingen, een groot drugsprobleem, onvrede, geweld, opstandigheid, criminaliteit, polarisatie, … .
We staan voor ongeziene uitdagingen. Dat geeft veel onzekerheid. En we hebben de neiging om zondebokken te zoeken buiten onszelf. Onder andere de politici moeten het in onze democratieën zwaar ontgelden.
In autoritaire landen is het simpel: daar zwijg je of je wordt opgepakt. In het Rusland van Poetin volstaat het om met een leeg bordje op straat te staan om achter de tralies te vliegen. Wie zijn nek verder uitsteekt riskeert zijn leven.
Op al deze uitdagingen tracht ik op deze blog een stuk een richting aan te geven die ons volgens mij kan helpen met die uitdagingen om te gaan.
De andere kant opkijken, wegvluchten van de uitdagingen en alle schuld voor al wat misgaat bij onze politici leggen is alleszins niet de oplossing. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat we veel meer mogelijkheden hebben dan we denken.
Er borrelen in mij alvast een pak gedachten hierrond en ik zie veel initiatieven die hoop geven.
Onze Beschaving 